Turning 30....

Hoi!

Ik ben Dolly en dit jaar word ik 30!!! Een magische keerpunt in ieders leven...

De meeste zijn dan al wel getrouwd of in ieder geval verloofd. Huisje boompje beestje dus...maar wat als je dat nou niet wilt en net zoals ik nog volop wil genieten van het uitgaansleven en mijn leventje als happy single? Ja dan kijken mensen je raar aan en vragen zich af of ik ooit wel volwassen word! Of ze vinden het zielig voor me en denken dat mijn houding maar een facade is voor wat ik werkelijk voel, namelijk eenzaamheid en de gedachte anders als oude vrijster over te komen...

Nou mensen....ik ben niet zielig hoor! En ik ben al helemaal niet eenzaam! Dat kan ik jullie verzekeren! Vriendinnentjes zat, leuke jongens zat en familie die altijd voor mij klaarstaat! Ik vermaak me prima in mijn eigen huisje met mijn kat hoor! Gen gezeik aan mijn hoofd van zeurende boyfriends of echtgenoten...lekker doen en laten wat ik wil en als ik een knuffel nodig heb is Lady er altijd voor me!

Dus...people: Leave me alone en laat me nog even genieten van mijn onbezorgde happy single bestaan please!!! Ik ben nog een twintiger hoor!!!

Turning 30...

X

Sunny afternoon...

Het is woensdag...ik ben vrij en buiten is het heerlijk weer! Wat kan een mens nog meer willen? Laat ik daar maar niet over beginnen, anders wordt deze blog wel heel erg lang. En dat terwijl ik eigenlijk niet weet wat ik moet doen vandaag...ik verveel me! En alles wat in mij opkomt om te gaan doen, kraak ik genadeloos weer af! Shoppen? LEUK! Maar ja...geld groeit natuurlijk ook niet op mijn rug! En wat zou ik moeten kopen dan? Ik heb gisteren toch al boodschappen gedaan? Kleding dan misschien? Pff...waar laat ik het! Mijn kledingkast puilt uit! Filmpje huren dan misschien? Ja da's leuk! Even snel op de site kijken wat er te huur is...bleagh...niets boeiend en eigenlijk zonde van mijn tijd om naar een tv scherm te zitten staren...Euh...tsja...wat dan? Boekje lezen? Boring! Koken? Geen zin in en ik ben op dieet...Met mijn kat spelen dan? Die ligt te slapen...Inmiddels ben ik dus alweer een uur verder en weet ik het nog niet! Wat heb je dan eigenlijk aan een vrije dag en de zon als je nergens zin in hebt en niet weet wat je moet doen? Maar ja om nu te moeten werken zou ik ook niet echt relaxt vinden...want het is per slot van rekening mooi weer! En dan hoor je vrij te zijn! Ondertussen zit ik binnen....verveel me...heb het warm, weet niet wat ik moet doen en verheug me maar weer op een nieuwe werkdag morgen...hoef ik ook niet na te denken wat ik moet gaan doen want er zal wel heel wat werk op mij wachten....

 

Reünie...

Gisteren met vriendinnetjes van de middelbare school wezen eten. Was erg gezellig! We hadden elkaar ook al tien jaar niet meer gezien dus we hebben veel bijgekletst...

Wat er al niet kan veranderen in een paar jaar! Beiden zijn ze getrouwd en één van hen is net drie maanden zwanger! Ik dus een heel lulverhaal opgehangen dat mijn vriendje in het buitenland zit voor werk, want tsja...hoe moet je anders uitleggen dat je op je 29e nog happy single bent en eigenlijk nog helemaal geen behoefte hebt aan vastigheid? Iedereen wil toch huisje, boompje, beestje? Nou ik dus niet...behalve dat beestje dan, dat heb ik dan weer wel, mijn poes Lady.

Zoals ook niet anders kan kwamen er ook minder leuke onderwerpen ter sprake...zo is van één van hen net haar moeder overleden en vertelde ik over het verlies van mijn vader. Dat schept toch weer een band. Ondanks dat we elkaar jaren niet hadden gezien voelde het gisterenavond toch weer alsof we nog van de week op het schoolplein over de leukste jongen van de klas aan het roddelen waren, want dat deden we namelijk gisteren ook weer...Alleen dit keer in een heel ander perspectief! Hij blijkt namelijk genezende te zijn van KANKER!!! Ik wist niet wat ik hoorde zeg...De populairste, leukste jongen van de klas ziek? Dat kan toch niet? En het kwam vooral als een schok omdat ik bevriend ben geraakt met zijn broertje, maar van hem had ik nog helemaal niets gehoord daarover! Ik wist dus even niet wat ik moest zeggen! 29 en dan al zo'n ingegrijpende ziekte die je hele leven doet veranderen....

Nog steeds maalt de gedachte dat hij ook had kunnen overlijden door mijn hoofd! Gelukkig zijn er geen uitzaaiingen en is hij aan de betere kant, maar het zet je wel even aan het denken! Het leven kan zo afgelopen zijn! Daarom ga ik vanaf nu echt genieten van elke dag. Waarom zou ik mij druk maken om dingen, zoals die ene vetkwab (of twee? Drie misschien?) bij mijn linkerzij? Of gaan stressen omdat de weegschaal weer niet aangeeft wat ik wil zien...

Carpe diem, pluk de dag! Dat wordt vanaf nu mijn levensmotto...

Dikke kus,

 Dolly